မိုးမီးေလာင္ျခင္း(ပုံျပင္)

လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္း(၁၀၀)ေက်ာ္ေလာက္က ဟိမ၀ႏၱာေတာင္ေျခမွာရွိတဲ့ ေတာအုပ္ႀကီးတစ္ခုထဲမွာ ဆင္၊ က်ား၊ ျခေသၤ့၊ က်ားသစ္၊ ႀကံ႕၊သမင္၊ ဒရယ္၊ ေရျမင္း၊ ၀ံပုေလြ၊ ေျမေခြး၊ ၀က္၀ံနဲ႔ အျခား တိရစၦာန္ ငယ္ ေပါင္းစံုတုိ႔ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ အတူယွဥ္တဲြေနထိုင္ၾကတယ္။ က်ားဟိန္းသံ၊ ျခေသၤ့ေဟာက္သံ၊ သမင္
ေတာက္ သံ၊ ေဒါင္းတြန္သံနဲ႔ ေက်းငွက္သာရကာသံေတြကို အခါမလပ္ ၾကားေနၾကရတယ္။

အဲဒီေတာေကာင္အုပ္ေတြဟာ ေတာအုပ္ေတြရဲ႔ ေျမာက္ဖက္အက်ဆံုးမွာရွိတဲ့အတြက္ ဥတၲရာပထ
၊ ေတာအုပ္ လုိ႔ အမည္တြင္ေနတယ္။ ေျမာက္ပိုင္းက်တဲ့ေတာအုပ္(တုိင္းျပည္)လုိ႔ အဓိပၸာယ္ရပါတယ္။ အံ့ၾသဖြယ္ေကာင္းတာတစ္ခုက သူတုိ႔တေတြဟာ ေတာအုပ္ႀကီး အတြင္း လွည့္ပတ္ရွာေဖြ စားေသာက္ေန ၾကေပမယ့္ အခ်င္းခ်င္း ႀကီးႏုိင္ငယ္ညႇင္း မရွိၾကဘူး။ ဖမ္းဆီးသတ္ျဖတ္ စားေသာက္ျခင္းလည္း မရွိဘူး။ က်ား၊ ျခေသၤ့တုိ႔လုိ အသားစားတိရစၦာန္ေတြကလည္း ေတာအုပ္ႀကီးရဲ႔ အျပင္ဖက္က အျခား အျခားေသာ တိရစၦာန္ေတြကိုသာ ရွာေဖြဖမ္းဆီး စားေသာက္ေလ့ရွိတယ္။

 ေတာအုပ္ႀကီးအတြင္း အတူေနထုိင္ၾကတဲ့ တိရစၦာန္ငယ္ေတြကို ဖမ္းဆီးစားေသာက္ျခင္း မျပဳရဆုိတဲ့ ဥပေဒ မရွိေပမယ့္ ဥပေဒ တစ္ခုလုိ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ လုိက္နာေလ့ ရွိၾကတယ္။ ေဆြစဥ္မ်ဳိးဆက္သက္ ဆင္းလာၿပီးတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ဒီအမူအက်င့္က က်င့္၀တ္တစ္ခုသာမက ဥပေဒတစ္ခုသာမက တိရစၦာန္ အားလံုးရဲ႔ ေလာကပါလတရားလုိ တိရစၦာန္ပိုင္ခြင့္ တစ္ခုလုိ၊ ပဋိညာဥ္လုိဘယ္တိရစၦာန္မွ ခ်ဳိးေဖာက္ေလ့ မရွိၾကဘူး။ ႁခြင္းခ်က္ တစ္ခုေတာ့ ရွိပါတယ္။ ေတာအုပ္ႀကီးအတြင္းမွာရွိတဲ့ ေရကန္ႀကီးနဲ႔ စမ္းေခ်ာင္း ကေလးေတြက ငါးနဲ႔ ေရေနသတၲ၀ါေတြကိုေတာ့ ဖမ္းဆီးစားေသာက္ခြင့္ရွိတယ္။

ယုန္ ပံုျပင္

တခါတုန္းက ေတာအုပ္ေလးတခုမွာ ယုန္ အသိုင္းအ၀ိုင္းေလး တခုရွိတယ္။ သူတို႕တေတြက ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္းေလး ေနျပီး ေတာအုပ္ထဲက တျခားေတာေကာင္ေတြနဲ႕လဲ မေရာပဲ သီးျခားေလးေနေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာအုပ္ထဲမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို လံုး၀ မ်က္ေခ်ျပတ္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုးနား၊ ဒီနားေတာလည္သြားရင္း ၾကားလာရတဲ့ သတင္းေတြကို ယုန္ေလးေတြ အခ်င္းခ်င္း ျပန္မွ်ေ၀တတ္ ၾကတယ္။

ယုန္ေလးေတြ ေျပာေနတာကို နားေထာင္ျပီး၊ ယုန္ ဖိုးဖိုး၊ ဖြားဖြားၾကီးေတြက အကဲျဖတ္ သံုးသပ္ခ်က္
ေတြ ေပး တတ္ၾကတယ္။ ယုန္ေလးေတြကလဲ ပညာရွိ ဖိုးဖိုး၊ ဖြားဖြားၾကီးေတြရဲ႕ စကားလံုးေတြကို တေလးတစားနဲ႕ နားေထာင္တတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ယုန္ေလးတေကာင္ကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ဘူး။ ဖိုးဖိုးတို႕ ေတြးတာေတြက တကယ့္လက္ေတြ႕နဲ႕ ကိုက္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႕ အျမဲသံသယ ရွိေနတတ္တယ္။ ပညာရွိမ်ား ေတြးၾကည့္ရင္၊ ေျပးၾကည့္တာထက္ မွန္တယ္ ဆိုတာကို ယုန္ေလးက လံုး၀ လက္မခံဘူး ။ ေျပးၾကည့္မွ တကယ္သိမွာေပါ့လို႕ အျမဲေတြးေနတတ္တယ္။

ဇရာ...

ပ်ိဳရြယ္စဥ္ခါ၊ လိုရာပါလ်က္
ငါတၾကြၾကြ။

အိုကာလ၌၊ ထလည္းမႏိုင္၊
ထိုင္လည္းမေကာင္း၊ ေလ်ာင္းလဲမသာ၊
လိုမပါဘူး။

ဇရာဤ၀ဋ္၊ ကင္းမလြတ္ႏိုင္၊
မခၽြတ္ေသေအာင္ ၊အၿမဲေဆာင္၏။

ႏိုင္ငံေရး အေျခခံသည္ ပညာျဖစ္သည္

ျပည္အုပ္ခ်ဳပ္ေရး စနစ္မ်ားအနက္ ဒီမိုကေရစီ စနစ္သည္ အခက္ဆံုး ျဖစ္ေလသည္။ ဒီမိုကေရစီ ေအာင္ျမင္ ရန္ ျပည္သူ ျပည္သားတို႔သည္ အသိဉာဏ္ပညာႏွင့္ ဆင္ျခင္တံုတရား လံုေလာက္ေအာင္ ရွိၾကရမည္။ အသိဉာဏ္ ကင္းမဲ့ေသာ ႏိုင္ငံတြင္ ဒီမိုကေရစီ စနစ္သည္ ဗ႐ုတ္သုတ္ခကိုသာ ျဖစ္ေစလိမ့္မည္။

ထို႔ေၾကာင့္ မဲဆႏၵရွင္တိုင္းသည္ ပညာတတ္ၾကရမည္။ ဆင္ျခင္တံုတရားကို သံုးႏိုင္ၾက ရမည္။ ပညာသည္ ႏိုင္ငံေရး အေျခခံႀကီး အစစ္ျဖစ္၏။

“ကုလသမဂၢ အတြင္းေရးမွဴးခ်ဳပ္ ဦးသန္႔” ( ၁၉၄၅ )

ဝါဒဖြန်ချီ့ခြင်း

ယနေ့ ‘ဝါဒဖြန့်ခြင်း’ ဆိုတဲ့စကားလုံးကို မုသာဝါဒ လိမ်ညာမှှုတွေ ဖြန့်ဖြူးလိုတဲ့ အခါမှာ မကြာခဏ အသုံးပြု တတ်ကြ ပါတယ်။ သို့သော် အဲဒီ ဝါဒဖြန့်ခြင်း (propaganda) ဝေါဟာရကို အမှန်တရား ပြန့်နှံ့စေဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ ရောမကက်သလစ်ကျောင်းတော်က ဟိုးနှစ်ပေါင်းများစွာက စပြီး အသုံးပြုခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။

ပညာရပ်ဝေါဟာရအရဆိုရရင် ဝါဒဖြန့်ခြင်းဆိုတာ လူထုရဲ့ အတွေးအမြင်စိတ်ကူး ရှှုထောင့်တွေ

 ပြောင်းလဲပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် နဲ့ ရေးထား၊ ပြောထား၊ ဓါတ်ပုံရိုက်ထား၊ ဗွီဒီယိုမှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ အရာရာကို ဖြန့်ေ၀ ထုတ်လုပ်ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝါဒဖြန့်လုပ်ငန်းကို စစ်ပွဲတွေနဲ့  စစ်ပွဲလို အခြေ အနေတွေမှာ လက်နက်ကရိယာသဖွယ် အသုံးပြုကြပါတယ်။ တစ်နည်းဆိုရရင် ‘စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စစ်ပွဲ’ (the war of the mind)၊ စိတ်ဓာတ်စစ်ဆင်ရေး(psychological warfare)တို့ရဲ့ လုပ်ငန်း အစိတ် အပိုင်းပါပဲ။

ထပ်ကြိုးစားလိုက်စမ်းပါ...

လူဆိုသည်မှာ ကြိုးစားရန် အခွင့်အရေးကို ရတိုင်း ကြိုးစား၍ နေရလေသည်၊ မကြိုးစားလျှင် ဘာမှမဖြစ်၊ ကြိုးစားလျှင်သော်မှ ဖြစ်ချစ်ဖြစ်မည်၊ မဖြစ်ချင်နေမည်။

ဝန္ထမ္းဆုိတာ...

ဝန္ထမ္းဆုိတာ... ေအာင္ျမင္တဲ့ Company တခုျဖစ္ဖုိ႔ အေရးၾကီတဲ့ Resource ျဖစ္လုိ႔ သူတုိ႔ကုိ အျမဲ Active ျဖစ္ဖုိ႔ HR က သင့္ေတာ္တဲ့တာဝန္ခြဲေဝမွဳေတြ၊ ထုိက္တန္တဲ့ခံစားခြင္ေတြနဲ႔ Motivate လုပ္ဖုိ႔လုိအပ္ပါတယ္...

၀န္ထမ္းေတြ Demotivate ျဖစ္ေနၿပီဆိုရင္ ဘယ္လိုေတြတံု႕ျပန္လာသလဲဆိုေတာ့...
၁။ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အလုပ္အခ်ိန္ ထက္ေနာက္က်ၿပီးမွ ေရာက္တယ္။
၂။ အလုပ္ဆင္းရမယ့္ အခ်ိန္နီးလာရင္ နာရီကို လွမ္းၾကည့္တတ္တယ္။
၃။ အလုပ္ဆင္းရမယ့္ အခ်ိန္ထက္ေစာၿပီး ဆင္းတတ္တယ္။
၄။ စည္းကမ္းေတြကို နည္းမ်ိဳးစံုနဲ႕ ေဖာက္လာတယ္။
၅။ တာ၀န္ေတြကို ေပါ့ဆစြာ ထမ္းေဆာင္ လာၾကတယ္။
၆။ တာ၀န္ေပးရင္ တာ၀န္မယူလိုဘဲ ေနာက္ဆုတ္ လာၾကတယ္။
၇။ တစ္ေန႔တာ အလုပ္ေတြကို သတ္မွတ္ထားတဲ့ အခ်ိန္အတြင္း ၿပီးစီးေအာင္ မလုပ္ႏိုင္ ၾကေတာ့ဘူး။
၈။ အေသးအဖြဲ႕ကိစၥေတြနဲ႕ပတ္သက္ ၿပီးအၿမဲလိုလို ညည္းညဴလာတတ္ ၾကတယ္။
၉။ အလုပ္မၿပီးတာနဲ႕ပတ္သက္ၿပီး တစ္ေယာက္အေပၚ တစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ အျပစ္ပံုခ် လာတတ္ၾကတယ္။