ကြာစိ (ကြာစေ့)

“ကြာစိ (ကြာစေ့) ယူအုန်မလာ အစ်ကို” …..

“ကြာစိ (ကြာစေ့) ဝယ်အုန်မလာ အစ်မ” ….



နေပူကြဲထဲ လမ်းလျှောက်ရင်း မရဲတရဲ အသံနဲ့ သမီး လိုက်မေးပါတယ် ။ တချို့က မိသားစု နဲ့ ၊ တချို့ က သူငယ်ချင်းမိတ်ဆွေတွေနဲ့ အကြော်တွေ၊ မုန့်တီတွေ မှာစားကြ ၊ ပျော်ပျော်ပါးပါး စကားတွေပြော လိုက်ကြ ၊ ရယ်မောပျော်ရွှင်လိုက်ကြ နဲ့ သမီး   နေ့စဉ်မြင်တွေ့နေရတဲ့ မြင်ကွင်းပေါ့ ။ သမီးလေး သူတို့ကို အားကျလိုက်တာလေ ….

ရွက်လှေများ

တကယ်တော့လည်း  ကျမတို့လူဘဝဆိုတာ  ကမ်း မမြင်  လမ်းမမြင်သည့်  ပင်လယ်

သမုဒရာပြင်ကျယ်ကြီးမှာ  ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်ပဲ့ကိုင်သော  ရွက်လှေတစ်စင်းစီဖြင့်

ခရီးနှင်နေကြရခြင်းပဲမဟုတ်လား။ ဟိုးငယ်ငယ်ကလေးဘဝအရွယ် တုန်းကတော့

ရေပြင်ကိုမြင်လျှင် လှေလွှတ်ချင်စိတ်တွေ ပဲရှိခဲ့၏။

စာဖတ္တတ္ရဲ႕လား

(Written by: ေျမနီသစၥာ)

“စာဖတ္တတ္ရဲ႕လား”ဟုေမးလွ်င္“ဟာ ဖတ္တတ္တာေပါ့”ဟု ဆိုၾကပါလိမ့္မည္။ ဟိုက္စကူးကစ၍ ၀ိဇၨာ၊ မဟာ၀ိဇၨာေအာင္သူတို႔ကို ဤေမးခြန္းေမးမိပါမူ အေမးခံရသူက ေမးသူကို ႐ိုက္ပစ္လိုက္ခ်င္ေပလိမ့္မည္။ စာဖတ္တတ္လွ်င္ စာဖတ္တတ္သည္ဟု သာမန္အားျဖင့္ ဆိုႏိုင္ေစကာမူ စာဖတ္တတ္ဖို႔ကား လိုေပေသး သည္။ စာတတ္တိုင္း စာဖတ္တတ္သည္ဟု မဆိုသာေပ။

တစ္ခါက ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေစ်းထဲတြင္ တစ္ပတ္တစ္ခါ စာ၀ိုင္းတစ္ခုရွိသည္။ ယင္းစာ၀ိုင္းတြင္ ဆရာတက္တိုးက အထက္ပါ စာဖတ္တတ္ရဲ႕လား။ ေမးခြန္းကို ေမးရင္းအေျဖကိုပါ ေပးလိုက္ျခင္းျဖစ္၏။

“အတန္းစာဖတ္၍ စာေမးပြဲအသီးသီး ေအာင္ျမင္ေသာ္လည္း စာဖတ္တတ္ဖို႔ လိုေသးသည္ဟု ဆိုရမည္မွာ အေတာ္ပင္ အားနာစရာေကာင္းလွကာ စာေပက မိမိအားဘ၀ အက်ဳိးေပးမြန္ျမတ္ေအာင္ အက်ဳိးျပဳပါမွ စာဖတ္ တတ္သည္ဟု ေခၚခ်င္ပါသည္။ အက်ဳိးျပဳေသာစာေပကို ေရြးခ်ယ္ ဖတ္တတ္မွသာလွ်င္လည္း စာဖတ္ တတ္သည္ဟု ဆိုႏိုင္ပါလိမ့္မည္”ဟု ဆရာတက္တိုးက ဆက္လက္ေျပာျဖစ္ေလသည္။

“ဆရာဒါဆိုရင္ အပ်င္းေျပစာဖတ္သူေတြကို ဆရာဘယ္လိုေျပာခ်င္ပါလဲ။ ဒါမွမဟုတ္ စာကို ပညာဗဟု သုတပြားမ်ားရန္ ဖတ္တာကိုေကာ စာဖတ္တတ္သည္”ဟု ေခၚႏိုင္ပါမည္လားဟု ယင္းစာဖတ္၀ိုင္းမွာ အေမးစကားရွိပါသည္။

လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားသည္ စာကိုအပ်င္းေျပသေဘာမ်ဳိးႏွင့္သာ အဖတ္မ်ားၾကသျဖင့္ ေျပာရမွာ ခက္လွပါသည္။ စာကို ပညာ ဗဟုသုတ ပြားမ်ားရန္ဖတ္ျခင္းကပင္ စာဖတ္တတ္သည္ဟု မေခၚခ်င္လွေသးပါ။ စာကိုဖတ္၍ မိမိဘ၀၌ ထူးကဲေသာအက်ဳိးမ်ား ခံစားရပါ မွ စာဖတ္ရက်ိဳး နပ္ေပမည္။ ထိုစာမ်ဳိးကို ဖတ္မိေအာင္ ရွာေဖြႀကိဳးပမ္း၍ ဖတ္မွသာလွ်င္ စာဖတ္တတ္သည္ဟု ေခၚပါရေစ။