ကျွန်တော့် နာမည်က စိုးပိုင်တင်စိုးလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာဘန်ကောက်မြို့ ဗဟို အကျဉ်းထောင်မှာ ၁၈နှစ် ၁လနဲ့ ၆ရက် နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ၂၀၁၅ ဧပြီလ ၁၀ရက်နေ့ကမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အညာသား မန္တလေးဇာတိဖြစ်ပြီးအလုပ်အကိုင် ရှားပါးတဲ့ အတွက် တာချီလိတ်မြို့ကို စွန့်စားသွားရောက်ပြီး စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ ၂နှစ်လောက် အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။
အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေ့ကတော့ မှတ်မှတ်ရရ ၁၉၉၇ခု မတ်လ ၄ရက်နေ့ ည ၇နာရီခန့်က ဖြစ်ပါတယ် ။
မြန်မာနိုင်ငံနဲ့ ထိုင်းနယ်စပ်မှာရှိတဲ့ တာချီလိတ်မယ်ဆိုင် တံတားဟာ နံနက် ၆နာရီမှာ ဖွင့်ပေး ပြီး ညနေ ၆နာရီမှာ ပိတ်ပါတယ်။ ဖွင့်ထားတဲ့ အချိန်မှာ ယိုးဒယားဘက်က မယ်ဆိုင်ကို သွားပြီး အလုပ်လုပ်တဲ့ မြန်မာတွေ အားလုံး ဒီတံတားကနေ သွားကြပါတယ်။
ညအချိန်မှာ သွားရောက်လည်ပတ်ချင်တဲ့ သူတွေအတွက်ကတော့ ချောင်းထဲကနေ ခြေလျင်ဖြတ်ကူးကြပါတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော်လည်း အလုပ်အားနေတာနဲ့ ချောင်းကိုကူးပြီး ယိုးဒယားဘက် ကမ်းကို သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုသွားခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ဘ၀ တစ်ခုလုံး ကျွမ်းထိုးမှောက်ခုံဖြစ်ပြီး နံရံလေးဖက် ကာထားတဲ့ အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ နှစ်၂၀လောက် အချိန်ဖြုန်း ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားခဲ့ပါဘူး။အဲဒီနေ့ ညနေက မယ်ဆိုင်ဘက် ကမ်းကို ကျွန်တော် ရောက်ရောက်ချင်း အော်သံဟစ်သံတွေ နဲ့ သေနတ်သံတွေ ကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ အဖြစ်အပျက်က မြန်ဆန်လွန်းတဲ့အတွက် ကျွန်တော်လည်း မြေပြင်ပေါ်ကို အလန့်တ ကြား မှောက်ချလိုက်ပါတယ်။
