၁၃၇၇ ခုႏွစ္၊ ဝါေခါင္လျပည့္ေက်ာ္ ၉ ရက္၊ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ ၈ ရက္၊ အဂၤါေန႔ထုတ္ျမန္မာ့အလင္းသတင္းမွ ထပ္ဆင့္ ေဖာ္ျပပါသည္။
ထိုသူသည္ သူကိုယ္တိုင္ စာမဖတ္တတ္ေၾကာင္း၊ စာမေရးတတ္ေၾကာင္းကို လူအမ်ားမသိေအာင္ႀကိဳးစား၍ ဖံုးကြယ္ထားတတ္ပါသည္။ စာတတ္သေယာင္ေယာင္ေဆာင္၍ ေနရပါသည္။ အမွန္တကယ္အားျဖင့္ စာမတတ္ပါ။ စာမတတ္သူ ရြက္ပုန္းသီးပမာ ေနထိုင္ဆက္ဆံခံေနရပါသည္။ ထိုသူသည္ မိမိစာမတတ္ျခင္း ကိုလည္း ရွက္တတ္ေနပါသည္။
“လဲေနသူကို
၀ိုင္းထူလို႕ေပး၊
စာမတတ္သူ
၀ိုင္းကူစို႕ေလး”
စာတတ္ေျမာက္ေရးလႈပ္ရွားမႈ
စာမဖတ္တတ္သူ၊ စာမေရးတတ္သူကို စာဖတ္စာေရးမတတ္သူ (illiterate) ဟူ၍ သတ္မွတ္ခံရပါသည္။ စင္စစ္အားျဖင့္ ထိုသူသည္ လူပံုအလယ္၌ မ်က္ႏွာငယ္ရသူ၊ လူ႔သိကၡာတြင္ ခ်ိဳ႕တဲ့ေနရသူအျဖစ္ လူ႔အသိုင္း
အဝိုင္း၌ အားငယ္ေနရပါသည္။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း၌ မဝင္ဆံ့ျဖစ္ေနရပါသည္။
စာမဖတ္တတ္သူ၊ စာမေရးတတ္သူကို စာဖတ္စာေရးမတတ္သူ (illiterate) ဟူ၍ သတ္မွတ္ခံရပါသည္။ စင္စစ္အားျဖင့္ ထိုသူသည္ လူပံုအလယ္၌ မ်က္ႏွာငယ္ရသူ၊ လူ႔သိကၡာတြင္ ခ်ိဳ႕တဲ့ေနရသူအျဖစ္ လူ႔အသိုင္း
အဝိုင္း၌ အားငယ္ေနရပါသည္။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း၌ မဝင္ဆံ့ျဖစ္ေနရပါသည္။
ထိုသူသည္ သူကိုယ္တိုင္ စာမဖတ္တတ္ေၾကာင္း၊ စာမေရးတတ္ေၾကာင္းကို လူအမ်ားမသိေအာင္ႀကိဳးစား၍ ဖံုးကြယ္ထားတတ္ပါသည္။ စာတတ္သေယာင္ေယာင္ေဆာင္၍ ေနရပါသည္။ အမွန္တကယ္အားျဖင့္ စာမတတ္ပါ။ စာမတတ္သူ ရြက္ပုန္းသီးပမာ ေနထိုင္ဆက္ဆံခံေနရပါသည္။ ထိုသူသည္ မိမိစာမတတ္ျခင္း ကိုလည္း ရွက္တတ္ေနပါသည္။
သို႔ေသာ္ စာတတ္ေအာင္ အသက္အရြယ္အရ စာသြားမသင္ရဲပါ။ စာသင္ရမွာကိုပင္ ေၾကာက္ရြံ႕ေနပါသည္။ မရွက္ရမည္ကို ရွက္၍၊ မေၾကာက္ရြံ႕ရမည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ထို႔ေၾကာင့္ စာမတတ္သူ မ်ားကို ထိုအရွက္၊ အေၾကာက္တို႔မွ ႐ုန္းထြက္ လာႏိုင္ေအာင္ “စာတတ္ေျမာက္ေရးလႈပ္ရွားမႈ” (
LITERACY CAMPAING) ျဖင့္ စာမတတ္သူမ်ားကို ေကာင္းစြာခ်ဥ္းကပ္ရပါသည္။