ဖောင်စီးရင်း ရေငတ်ကြသူများ

၁

တကယ်တော့ အားလုံးဟာ စနစ်တစ်ခုကြောင့် မိမိတို့ရဲ့ချစ်ခင်တွယ်တာ လှသော   မွေး ရပ်နိုင်ငံနဲ့ မိဘညီ အစ်မောင်နှမ ဆွေမျိုး သားချင်တွေကို ချစ်ပါလျှက်နဲ့ ပစ်ခွာ ထား၍ အဝေးတမြေသို့ အသက်ဖက်နဲ့ထုပ်ပြီး ထွက်လာရတဲ့သူတွေပါ။

တိုင်းတပါး၌ ဘယ်အချိန်မှာများ ဘယ်သူကများ သက်လို့ပဲ သေမှာလာ မိမိအလုပ် လုပ်ရာ လုပ်ငန်းခွင် ထဲမှာပဲ အလုပ်လုပ် ရင်  သေမယ်လာဆိုတာ  မသိရပဲ အမိမြေ က မိသားစုစားဝတ်နေရေး အခက်ခဲတွေ ကို ဖြေရှင်းနေရင် သေမည့်နေ့ကို စောင့်နေ   ရတဲ့သူတွေပါပဲ။

ထိုင်းနိုင်ငံကို နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ ရောက်လာကြသူတွေဟာ နေရပ်ပေါင်းစုံ လူမျိုးပေါင်းစုံစွာနဲ့ ဘာသာ စကားမတူ နေရပ်မတူကြသောလည် အားလုံး ရဲ့ရင်ထဲမှာ တူညီတဲ့ ဘုံရည်ရွယ်ချက်ကတော့ အမိမြန်မာ နိုင်ငံ က ကျန်ရှိနေ တဲ့ မိသားစုတွေ နေ့စဉ်အသက် ဆက်နိုင်ရင် မသေထမင်း မသေဟင်းလေး စားနိုင်

မို့နဲ့ မိမိ တို့တွေ အနာဂတ်ကာလတစ်ခုမှာ လူတန်းစေ့ နေနိုင်ရေ စတဲ့တူညီတဲ့ ရည်ရွယ် ချက်တွေ နဲ့စွန့်စွန့်စာစာနဲ့ လာရောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်ကြရသူတွေပါ။

၂

နံနက်အာရုဏ်တက်နဲ့အတူ နိုးထလာတဲ့ မြို့ကလေးဟာ ပိုမိုစည်ကားလာပေ သည် ။အလုပ်သွားအလုပ်ပြန် များဖြင့် ပျားပန်းခက် သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါတော့သည်.. ထို့အတူ လူမစည်ကာသင့်တဲ့ အရပ်ထဲမှာ ဆေးရုံး ဆိုတာလည် တစ်ခုအပါဝင်ပါပဲ   ဒါပေမယ့်......

ပြိတ္တာတို့၏ အကျွတ်အလွတ်ပွဲ (ပေတ ဥဒ္ဒိဿဒါန)

မင်းကွန်း တိပိဋက ဆရာတော်ကြီး ဦးဆောင်ကျင်းပသော ပြိတ္တာတို့၏ အကျွတ် အလွတ်ပွဲ (ပေတ ဥဒ ္ဒိဿ ဒါန)ကို ဗန်းမော်ဆရာတော်ကြီးကိုယ်တိုင် ပါဝင်ဖူးသည်။ ထို့ အပြင် ယခု ပျံလွန်တော်မူသွား ကြပြီဖြစ်သော တိပိဋက ဆရာတော်များနှင့် ဆရာ တော်ကြီး အတော်များများ ကြွရောက် ချီးမြှင့် ကြကြောင်းလည်း မိန့်ကြားသည်။


          အကျွတ်အလွတ်ပွဲပြုလုပ်သော ကာလမှာ သီတင်းကျွတ် လပြည့်ကျော်တစ်ရက်၊ နံနက် ခုနစ်နာရီ တွင် နှစ်စဉ် အချိန်မပြောင်းဘဲ တိတိကျကျ ပြုလုပ်သည်။ ထိုအကျွတ် အလွတ်ပွဲကို ဦးဆောင်ကြသော လူပုဂ္ဂိုလ် များမှာ သံမဏိ ဦးမောင်မောင်နှင့် နိုင်ငံ့ဂုဏ် ရည် ဦးသူတို့က ဦးဆောင်ကြသည်။ ကြံတော သုသာန် ၌ ပင် ပေတဥဒ္ဒိဿဒါန(တစ္ဆေစာ)ကို အိုးကြီးအိုးငယ်တွေနှင့် ချက်ပြုတ်ကြသည်။

ပန္းကေလးမ်ား ပြင့္ပါေစ၊ ပြင့္ေသာပန္းမ်ား ေမႊးပါေစ၊ ေမႊးေသာပန္းတုိင္း လန္း ပါေစ.........

ဒီကေလးမေလးက ထိုင္းႏိုင္ငံ မဟာခ်ိဳင္ၿမိဳ႕ လူစည္ကားတဲ့ ေရထြက္ ပစၥည္း ေရာင္းဝယ္တဲ့ေဈး
 ေဒသအေခၚ ဖယ္ဆိုတဲ့ လုပ္ငန္းတစ္ခုမွာေန႔တိုင္း ေတြ႕ရတတ္ပါတယ္။ အသား ခပ္လတ္လတ္ မ်က္လုံး ဝိုင္းဝိုင္း မ်က္ခုံးေကာင္းေကာင္း ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးနဲ႔ ေကာင္မေလးပါ။ သနပ္ခါး ပါးကြက္ၾကား လိမ္းထားတဲ့ အသက္ ၁၄ႏွစ္ ကေလးမေလးက ဂုတ္ေထာက္ေနတဲ့ ဆံပင္ေလးကို ၾကက္ေတာင္စည္းေလး စီးထားပါတယ္။

သူ႕အေရွ႕မွာေတာ့ ဝယ္သူမရွိေတာ့တဲ့ ပုစြန္ေတြကို ကီလိုစားျဖင့္ အခြံခြားထားတဲ့ ပုစြန္ပုံ ရွိေနပါတယ္။ သူ႕ရဲ႕ ပိန္လွီလွီ လက္ကေလးေတြနဲ႔ ပုဇြန္ေတြကို တစ္ေကာင္ၿပီးတစ္ေကာင္ လူႀကီးေတြႏွင့္အၿပိဳင္ ကီလိုမ်ားမ်ားရဖို႔ အတြက္ အလုအယက္ ခြာေနၿပီး အလုပ္ဦးစီး ဝဏၰဆီကေန ပုစြန္ေတြ ထပ္ေတာင္းေနပါတယ္။

သူ႕က မေ႐ႊဇင္ ၊ဘ၀ေပးအေျခအေနနဲ႔ နာမည္နဲ႔ ကေတာ့ ေျပာင္းျပန္ပါ။ တစ္ခါတေလမွာေတာ့ သူကို မဟာခ်ိဳင္က ေဈးေတြမွာ ပလတ္စတစ္ ခုံပုေလးနဲ႔ မုန္႔ေတြ ေရာင္းေနတာ ေတြ႕ရသလို၊ အလုပ္႐ုံကေန အလုပ္သမားေတြ ျပန္ခ်ိန္မွာလည္း အစ္ကိုတို႔ အစ္မတို႔ေရ အေၾကာ္ စုံေတြ ရမယ္လို႔ ေအာ္ေရာင္းေန တာမ်ိဳးလည္း ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။

မနာလိုစိတ္ႏွင့္ အားက်ေသာစိတ္

ပထမဆံုး ကၽြန္ေတာ္တို႔ပုထုစဥ္လူသားမ်ားရဲ႕ စိတ္သဏၭာန္မွာ မနာလိုစိတ္ေလးေတြ အနည္းနဲ႔အမ်ား ကိုယ္စီကိုယ္စီ ရွိေနတယ္ဆိုတာကိုေတာ့ လက္ခံရမယ့္အခ်က္ပါပဲ။ မနာလိုစိတ္(ဣႆာ) ကိုေတာ့   ေထြေထြ ထူးထူး ေျပာေနစရာလိုမယ္မထင္ဘူး။ ဘုရားေဟာ အဘိဓမၼာေတာ္ပါ အကုသိုလ္ေစတသိတ္ မ်ားထဲက တစ္ပါးျဖစ္လို႔ မေကာင္းတဲ့စိတ္ထားဆိုတာ အထင္အရွားသိႏိုင္ၿပီ။

လူေလာကမွာ အခ်ိဳ႕ေသာလူေတြဟာ ေအာင္ျမင္ၾကၿပီး အခ်ိဳ႕လူမ်ားက မေအာင္ျမင္ၾက၊ အခ်ိဳ႕လူမ်ား က အလုပ္အကိုင္အဆင္ေျပၿပီး အခ်ိဳ႕လူမ်ားက ဒုကၡေရာက္ၾကတာ၊ အခ်ိဳ႕လူမ်ားက ကံေကာင္းၾကၿပီး အခ်ိဳ႕ မွာ ေတာ့ ကံအက်ိဳးမေပးၾကတာေတြဟာ ေလာကသဘာ၀အတိုင္း မညီမညာရွိေနၾကတာခ်ည္း ပဲျဖစ္ ပါတယ္။ 

ေခါင္းေဆာင္ေကာင္းမွ ေနာက္လုုိက္ေကာင္းမည္

ဤေလာကၾကီးတြင္ ေခါင္းေဆာင္ဟူသည္ ေနရာတုုိင္းတြင္ရွိျမဲျဖစ္၏။ အိမ္တြင္ျဖစ္ေစ၊ ေက်ာင္းတြင္ျဖစ္

ေစ၊ ေက်းရြာ၊ ရပ္ကြက္၊ ျမိဳ႕နယ္၊ ခရုုိင္ တုုိင္း၊ နုုိင္ငံတြင္ျဖစ္ေစ ေခါင္းေဆာင္ဟူ၍ ရွိေနျမဲပင္ျဖစ္ေပသည္။ အသင္းအဖြဲ႕ အမ်ဳိးမ်ဳိးတြင္လည္း ေခါင္းေဆာင္ဟူ၍ ရွိရ၏။ ယုုတ္စြအဆုုံး ေခတၱယာယီျပဳလုုပ္က်င္းပေသာ အခမ္းအနားမ်ဳိးတြင္ပင္လ်ွင္ ေခါင္းေဆာင္ဆုုိသူကုုိ ထားရွိျမဲျဖစ္၏။ထုုိကဲ့သုုိ႔ ေခါင္းေဆာင္ထားရွိျခင္း သည္   ေလာကအစဥ္အလာျဖစ္ေခ်၏။ ရွိသင့္ရွိထုုိက္၊ က်င့္သင့္က်င့္ထုုိက္သည့္အစဥ္အလာလည္း ျဖစ္ေခ် သည္။

ရဟန္းေတာ္မ်ား၏ အဖြဲ႔အစည္းတြင္လည္းေခါင္းေဆာင္ရွိရပါသည္။ လူမႈေရးအဖြဲ႕အစည္း၊ ပရဟိတအဖြဲ႔ အစည္း၊ နာေရးအဖြဲ႔အစည္း သာေရးအဖြဲ႔အစည္း၊ နုုိင္ငံ့အဖြဲ႕အစည္း စသည္ျဖင့္ အဖြဲ႔အစည္းတုုိင္း မွာ   ေခါင္းေဆာင္ရွိရသည္သာျဖစ္ေခ်၏။ ေနာက္လုုိက္ျဖစ္သူမ်ားက ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူကုုိ ရုုိေသေလးစားၾက ရ၏။ ယုုံၾကည္အားထားမႈလည္း ရွိၾကရ၏။ ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သူက ေနာက္လုုိက္မ်ား ကုုိ ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္း သိမ္း နုုိင္မႈရွိၾကရ၏။ ဤေနရာတြင္ ေစာင့္ေရွာက္မႈဟူသည္မွာ အမွန္တကယ္လုုိအပ္ေန သည္ကုုိ ျဖည့္ ဆည္းေပးျခင္းျဖစ္၏။ ထိန္းသိမ္းမႈဆုုိသည္မွာ ဆုုိးက်ဳိးျဖစ္ေပၚလာေစမႈမ်ဳိးကုုိ တရားေသာနည္းလမ္းျဖင့္ ထိန္းခ်ဳပ္ေပးျခင္း ကာကြယ္ေပးျခင္း လမ္းညႊန္မႈေပးျခင္းပင္ျဖစ္ေခ်၏။