တခါတုန္းက ေတာအုပ္ေလးတခုမွာ ယုန္ အသိုင္းအ၀ိုင္းေလး တခုရွိတယ္။ သူတို႕တေတြက ေအးေအး ခ်မ္းခ်မ္းေလး ေနျပီး ေတာအုပ္ထဲက တျခားေတာေကာင္ေတြနဲ႕လဲ မေရာပဲ သီးျခားေလးေနေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေတာအုပ္ထဲမွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာေတြကို လံုး၀ မ်က္ေခ်ျပတ္ေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ ဟိုးနား၊ ဒီနားေတာလည္သြားရင္း ၾကားလာရတဲ့ သတင္းေတြကို ယုန္ေလးေတြ အခ်င္းခ်င္း ျပန္မွ်ေ၀တတ္ ၾကတယ္။
ယုန္ေလးေတြ ေျပာေနတာကို နားေထာင္ျပီး၊ ယုန္ ဖိုးဖိုး၊ ဖြားဖြားၾကီးေတြက အကဲျဖတ္ သံုးသပ္ခ်က္
ေတြ ေပး တတ္ၾကတယ္။ ယုန္ေလးေတြကလဲ ပညာရွိ ဖိုးဖိုး၊ ဖြားဖြားၾကီးေတြရဲ႕ စကားလံုးေတြကို တေလးတစားနဲ႕ နားေထာင္တတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ ယုန္ေလးတေကာင္ကေတာ့ ဒီလို မဟုတ္ဘူး။ ဖိုးဖိုးတို႕ ေတြးတာေတြက တကယ့္လက္ေတြ႕နဲ႕ ကိုက္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႕ အျမဲသံသယ ရွိေနတတ္တယ္။ ပညာရွိမ်ား ေတြးၾကည့္ရင္၊ ေျပးၾကည့္တာထက္ မွန္တယ္ ဆိုတာကို ယုန္ေလးက လံုး၀ လက္မခံဘူး ။ ေျပးၾကည့္မွ တကယ္သိမွာေပါ့လို႕ အျမဲေတြးေနတတ္တယ္။


