ေခါင္းေဆးကၽြန္း

က်ိဳကၡမီခရိုင္ မုတၱမႏွင့္ ေမာ္လၿမိဳင္အၾကား သံလြင္ျမစ္ ႏွင့္ ဂ်ိဳင္းျမစ္တို႔ ေတြ႕ဆုံရာ၌ ေခါင္းေဆးကၽြန္း တည္ ရွိေလ သည္။ ျမစ္ ၂ ခု ေလးခြဆိုင္၌ တည္ရွိသည္ကို အစြဲျပဳ၍ ယင္းကၽြန္းကို မြန္တလိုင္းအမည္ျဖင့္ ပြန္ဇလိုင္ ဟု ေခၚသည္။ ေကာ့ပြန္လိုင္ဟုလည္း တြင္၏။

 ျမတ္စြာဘုရားသခင္သည္ ေခါင္းေဆးကၽြန္းသို႔ ႂကြေရာက္ေတာ္မူခဲ့ဘူးေၾကာင္း၊ ျမတ္စြာ ဘုရားသခင္ ပါရမီ

ႏုစဥ္ ေရႊဟသၤာမင္းဘဝက မုတၱမ ေတာင္ရိုး၌ အိပ္တန္းတက္၍ မုဒုံကန္ႀကီးအရပ္သို႔ အစာရွာ သြားေလ့ ရွိေၾကာင္းႏွင့္၊ သမိုင္းအဆိုရွိသည္။ အခါတစ္ပါး၌ ထိုသို႔ အစာရွာေဖြရာမွအျပန္ နာဂဝီသေတာင္၌ နားၿပီး လၽွင္ ျမစ္တစ္ဖက္သို႔ ကူးေလရာ၊ ေလမိုးျပင္းထန္၍ မကူးနိုင္ေသာ ေၾကာင့္၊ပြန္ဇလိုင္ေခၚ ေခါင္းေဆးကၽြန္း ၌ တစ္ညနားေန ရသည္။ မိုးေသာက္မွ မုတၱမသို႔ ပ်ံသန္းသြားရေၾကာင္းဟူ၍ ႏွစ္သစ္ကူးသၾကၤန္အခါအတြင္း သၾကၤန္ေတာ္ႀကီးေခၚ ေခါင္း ေဆး မဂၤလာပြဲမ်ား ျပဳလုပ္ေလ့ရွိသည္။ 

ထိုအေလ့အထမွာ ျမန္မာနိုင္ငံေအာက္ပိုင္းကို ၿဗိတိသၽွအစိုးရတို႔ သိမ္းပိုက္သည္ အထိ ရွိခဲ့သည္။ ထိုသို႔ သၾကၤန္ေတာ္ႀကီး ေခၚသည္ကို အစြဲ ျပဳ၍ ေခါင္းေဆးကၽြန္းကို သၾကၤန္ကၽြန္း ဟုလည္း ေခၚၾက ေသးသည္။

မြန္ဘုရင္ ရာဇာဓိရာဇ္၏ သားေတာ္ ေဗာေလာက်န္းေထာ အနိစၥေရာက္ၿပီးေသာ္၊ ျပင္စည္မင္း၊ မင္းေဆြ (ေနာင္အခါ မင္းေခါင္အမည္ျဖင့္ နန္းတက္သည္) ၏ ေျမာက္သားေတာ္ ရွင္မိေနာက္၏ ဝမ္း၌ ပဋိသေႏၶေနေၾကာင္း၊ ထိုအခါ ရွင္မိ ေနာက္သည္ မြန္ျပည္ဒလၿမိဳ႕မွ သရက္သီးႏွင့္ မုတၱမၿမိဳ႕မွ ေျမသင္းခဲကို စားလိုျခင္း ပြန္ဇလိုင္အရပ္မွ ေရကို ေသာက္ လိုျခင္းဟူေသာ ခ်င္ျခင္းမ်ားျဖစ္သျဖင့္ မြန္မင္းထံသို႔ သံေစ လႊတ္၍ ေတာင္းယူရေၾကာင္းႏွင့္ ျမန္မာရာဇဝင္မ်ား တြင္လာ ရွိသည္။ ဤအေၾကာင္းကို ေထာက္ရွုျခင္းအားျဖင့္ ေရွးက မြန္မင္းမ်ားသည္ ပြန္ဇလိုင္ေရကို မည္မၽွ အေရးထားေၾကာင္းကို သိနိုင္သည္။

ထိုကၽြန္းသည္ မုတၱမၿမိဳ႕ထက္ ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ႏွင့္ ပို၍ နီးကပ္သည္။ ေက်ာက္ေဆာင္ထူထပ္သည္။ ကၽြန္းေပၚရွိ အုန္းပင္ သစ္ပင္မ်ား ဝိုင္းရံလ်က္ရွိေသာ ေစတီပုထိုးမ်ားႏွင့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးေက်ာင္း ဇရပ္ စသည္မ်ားမွာကၽြန္း ကေလးအား ရွုခ်င္စဖြယ္ျဖစ္ေအာင္ တန္ဆာဆင္ထားဘိသကဲ့သို႔ ရွိသည္။ ေခါင္းေဆးကၽြန္းေပၚ ရွိ ေစတီ ပုထိုးႏွင့္ သိမ္ရာမ်ားကို စစ္ကဲႀကီး ဦးေထာ္ေလးက သကၠရာဇ္ ၁၁၉၃ ခုႏွစ္ခန႔္တြင္ မြမ္းမံခုတ္ထြင္ ရွင္းလင္း

ေၾကာင္းႏွင့္ က်ိဳက္သံလန္ရင္ျပင္ေပၚရွိ ဦးေထာ္ေလး ေက်ာက္စာအရ သိရွိရသည္။

ကၽြန္း၏ အခ်င္းမွာ ေပ ၉ဝဝ ခန႔္ ရွိသည္။ ညအခ်ိန္ တြင္ က်ီးငွက္မ်ားစြာတို႔ ဤကၽြန္း၌ အိပ္တန္းတက္ေလ့ ရွိ သျဖင့္ အေနာက္နိုင္ငံသားတို႔က ေခါင္းေဆးကၽြန္းကို က်ီးကၽြန္း ဟု ေခၚၾကသည္။

ထိုင်းထောင်ရောက် မြန်မာလူမျိုး တစ်ယောက်၏ ဒုက္ခမှတ်တမ်း

ကျွန်တော့် နာမည်က စိုးပိုင်တင်စိုးလို့ ခေါ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာဘန်ကောက်မြို့ ဗဟို အကျဉ်းထောင်မှာ ၁၈နှစ် ၁လနဲ့ ၆ရက် နေထိုင်ခဲ့ရပြီး ၂၀၁၅ ဧပြီလ ၁၀ရက်နေ့ကမှ ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ အညာသား မန္တလေးဇာတိဖြစ်ပြီးအလုပ်အကိုင် ရှားပါးတဲ့ အတွက် တာချီလိတ်မြို့ကို စွန့်စားသွားရောက်ပြီး စားသောက်ဆိုင် တစ်ဆိုင်မှာ ၂နှစ်လောက် အလုပ်လုပ်ခဲ့ပါတယ်။


အခင်းဖြစ်ပွားတဲ့နေ့ကတော့ မှတ်မှတ်ရရ ၁၉၉၇ခု မတ်လ ၄ရက်နေ့ ည ၇နာရီခန့်က ဖြစ်ပါတယ် ။

 မြန်မာနိုင်ငံနဲ့ ထိုင်းနယ်စပ်မှာရှိတဲ့ တာချီလိတ်မယ်ဆိုင် တံတားဟာ နံနက် ၆နာရီမှာ ဖွင့်ပေး ပြီး ညနေ ၆နာရီမှာ ပိတ်ပါတယ်။ ဖွင့်ထားတဲ့ အချိန်မှာ ယိုးဒယားဘက်က မယ်ဆိုင်ကို သွားပြီး အလုပ်လုပ်တဲ့ မြန်မာတွေ အားလုံး ဒီတံတားကနေ သွားကြပါတယ်။

ညအချိန်မှာ သွားရောက်လည်ပတ်ချင်တဲ့ သူတွေအတွက်ကတော့ ချောင်းထဲကနေ ခြေလျင်ဖြတ်ကူးကြပါတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော်လည်း အလုပ်အားနေတာနဲ့ ချောင်းကိုကူးပြီး ယိုးဒယားဘက် ကမ်းကို သွားခဲ့ပါတယ်။ ဒီလိုသွားခဲ့တဲ့အတွက် ကျွန်တော့်ဘ၀ တစ်ခုလုံး ကျွမ်းထိုးမှောက်ခုံဖြစ်ပြီး နံရံလေးဖက် ကာထားတဲ့ အကျဉ်းထောင်ထဲမှာ နှစ်၂၀လောက် အချိန်ဖြုန်း ရလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးထားခဲ့ပါဘူး။အဲဒီနေ့  ညနေက မယ်ဆိုင်ဘက် ကမ်းကို ကျွန်တော် ရောက်ရောက်ချင်း အော်သံဟစ်သံတွေ နဲ့ သေနတ်သံတွေ ကို ကြားလိုက်ရပါတယ်။ အဖြစ်အပျက်က မြန်ဆန်လွန်းတဲ့အတွက် ကျွန်တော်လည်း မြေပြင်ပေါ်ကို အလန့်တ ကြား မှောက်ချလိုက်ပါတယ်။

သနပ္ခါး လူတစ္ေယာက္ႏွင့္ အိတ္စ္ပို႔ေစ်းကြက္

သနပ္ခါးဆိုတာ ျမန္မာတို့ရဲ႔႐ိုးရာအလွအပဆိုင္ရာကုန္ပစၥည္းတစ္ခုျဖစ္ပါတယ္။ ေရွးတုန္းကတည္းက ဒီကုန္ ပစၥည္းေတြရဲ႔ေစ်းကြက္က ျမန္မာတစ္ျပည္ လံုးမွာရွိေနခဲ႕သလို ဒီေန့ေခတ္ျပည္ပအလွကုန္ပစၥည္းေတြ တနင့္ တပိုး၀င္လာတဲ႕အခ်ိန္မွာေတာင္ သနပ္ခါးေစ်းကြက္က ခိုင္ခိုင္မာမာရွိေနတုန္းျဖစ္ပါ တယ္။

ဒီေနရာမွာ သနပ္ခါးေစ်းကြက္ဆိုရင္ လူအမ်ားစုအေနနဲ့ "ေရႊျပည္နန္း" ဆိုတဲ႕အမွတ္တံဆိပ္ကို ေျပးျမင္မိၾက မယ္ ထင္ပါတယ္။ လက္ရွိဒီတံဆိပ္ဟာ ျပည္တြင္းေစ်းကြက္မွာ ေအာင္ျမင္ေန႐ံု သာမက ျပည္ပေစ်းကြက္ ကို ပါ ထိုးေထာက္၀င္ေရာက္ေနၿပီျဖစ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႕ ေရႊျပည္နန္း သနပ္ခါးအေနနဲ့ သူ႔ရဲ႔ရပ္တည္မႈကို ဘယ္လုိတည္ေဆာက္ ခဲ႕သလဲဆို တာသိႏိုင္ဖို့ ဒီလမ်က္ႏွာဖံုးေဆာင္းပါးကေန စီစဥ္တင္ဆက္ေပး လိုက္ပါ တယ္။

ပါေမာကၡေဒါက္တာေအာင္ထြန္းသက္ ။    ။ B2B Magazine က စီးပြားေရး လုပ္ငန္းရွင္ေတြကို အင္တာဗ်ဴး လုပ္ေလ့ရွိပါတယ္။ လုပ္ရတဲ့အေၾကာင္း ရင္းကလည္း ေအာင္ျမင္တဲ့လူေတြကိုအားက် ေစခ်င္တာ၊ နမူနာ ယူေစခ်င္ တာေပါ့။ အဲဒီေတာ့ဆရာတို႔ႏိုင္ငံရဲ႕ ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲမႈၾကည့္တဲ့ အခါ  ႏိုင္ငံေတာ္ကို ေျပာင္းခ်င္ရင္ ပုဂၢလိကစီးပြားေရးက အေျခခံပဲ။ အခုဆို ေခတ္ေတြစနစ္ေတြက ေျပာင္းသြားၿပီ။ အဲဒီအခါက်ေတာ့ ပုဂၢလိက လုပ္ငန္းမွာလုပ္တဲ့လူ ေတြကို ဆရာက တစ္လတစ္ခါ Cover Story   အေနနဲ႔လုပ္ တာပါ။ အဲဒီေတာ့ဆရာ ပထမဆံုး နည္းနည္း သိခ်င္ တာကေတာ့ လုပ္ငန္းစခဲ့တဲ့ေနာက္ခံေလးကို နည္းနည္းေျပာေစ ခ်င္ပါတယ္။

လူငယ်နှင့် ဝီရိယ

ဝီရိယဆိုတာ

ဝီရိယဆိုတဲ့ ထကြွ နိုးကြားမှု၊ လုံ့လ ဥဿာဟ ရှိမှု၊ အမြဲတမ်း တက်ကြွ နေမှုဟာ လူငယ်မှာသာ ရှိရမှာ မဟုတ် ဘူး။ လူတိုင်းမှာ ရှိနေရမှာ ဖြစ်တယ်။ အောင်မြင်တဲ့ လူတိုင်းဟာ ဝီရိယအရာမှာ သာမန်ထက် သာလွန်နေ တတ်တယ်။ အချိန်မှန်တယ်၊ အချိန်တိကျတယ်။ ပျင်းရိခြင်း အကြောင်း ခြောက်ပါးမှ ကင်းလွတ် နေတတ် တယ်။ စောသည်၊ ဆာသည် ၊ ပြည့်အင့်သည်နှင့်။ ပူသည်၊ အေးသည်၊ မိုးချုပ်သည်နှင့်လို့ သဘာဝဖြစ်စဉ်ကို ယိုးမယ် မဖွဲ့တတ်ဘူး။

ဝီရိယဆိုတိုင်း ဝီရိယစစ် ဖြစ်ဖို့ လိုပြန်တယ်။ ဝီရိယနဲ့ လောဘဟာ ပါးပါးလေးပဲ ခြားနေတယ်။ ဝီရိယကို

 လောဘနဲ့ ရောထွေး တတ်ကြတယ်။ လောဘကို အလိုကြီးခြင်း၊ ရတာထက် ပိုပိုင်ဆိုင်လိုခြင်း၊ သူတစ်ပါး ပစ္စည်း၊ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ လုပ်ပိုင်ခွင့် မှန်သမျှ ကိုယ်သာ ပိုင်ဆိုင်လိုခြင်း၊ လုပ်ကိုင်ခွင့် ရလိုခြင်းတွေ ဟာ လောဘတွေပဲ။ မျှေ၀ ပေးလိုစိတ် မရှိခြင်းဟာလည်း လောဘပဲ။ ရထားပေါ်မှာ ခြေထောက် ဆန့်ထိုင်ပြီး မိမိတစ်နေ ရာ စာထက် ပိုယူထားတာ။ ကားပေါ်မှ နှစ်ယောက် ထိုင်ခုံပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်တာ။ ဒါတွေဟာလောဘတွေ ဖြစ်တယ်။ ငွေသိန်းသန်းချီပြီး လိုချင် တပ်မက်တာကိုမှ လောဘလို့ မဆိုလိုဘူး။ အသေးအမွှား ကိုပဲ မတရား လိုချင်နေရင် အဲဒါ လောဘ တက်တာပဲ။

ဝါဒျဖန္႔နည္းခုနွစ္သြယ္

ထိေရာက္ေသာ ဝါဒျဖန္႔နည္းမ်ားမွာ ေအာက္ပါအတိုင္း ျဖစ္သည္။
.
*ေဘးတီးေပးေသာနည္း'Band Wagon'။
"လူတိုင္း လုပ္ေနၾကၿပီ" ဟူေသာ အဓိပၸာယ္ ေပၚလြင္ေအာင္ေဖာ္ျပေပးျခင္းျဖစ္သည္။
.
ျပစ္တင္ရႈတ္ခ် အပုပ္ခ်နည္း"Name Calling"
ရန္သူ အေပၚ မလိုလားအပ္ေသာ အျပဳ အမူမ်ားအေၾကာင္း ဖြင့္ခ် ေၾကညာျခင္းျဖင့္ တစ္ဖတ္ရန္သူအေပၚ အမ်ားျပည္သူက အမုန္းႀကီးမုန္း အေၾကာက္ ႀကီးေၾကာက္ၿပီး မယံုသကၤာျဖစ္လာေစရန္ တစ္ဖတ္သား၏
ေပ်ာ့ကြက္ကို ေဖာ္ထုတ္ေသာနည္း ျဖစ္သည္။

စာမတတ္သူ တို႕၀ိုင္းကူ ( ေဒါက္တာသန္းဦး )

၁၃၇၇ ခုႏွစ္၊ ဝါေခါင္လျပည့္ေက်ာ္ ၉ ရက္၊ ၂၀၁၅ ခုႏွစ္၊ စက္တင္ဘာ ၈ ရက္၊ အဂၤါေန႔ထုတ္ျမန္မာ့အလင္းသတင္းမွ ထပ္ဆင့္ ေဖာ္ျပပါသည္။

  “လဲေနသူကို 

၀ိုင္းထူလို႕ေပး၊ 

စာမတတ္သူ 

၀ိုင္းကူစို႕ေလး”

စာတတ္ေျမာက္ေရးလႈပ္ရွားမႈ
စာမဖတ္တတ္သူ၊ စာမေရးတတ္သူကို စာဖတ္စာေရးမတတ္သူ (illiterate) ဟူ၍ သတ္မွတ္ခံရပါသည္။ စင္စစ္အားျဖင့္ ထိုသူသည္ လူပံုအလယ္၌ မ်က္ႏွာငယ္ရသူ၊ လူ႔သိကၡာတြင္ ခ်ိဳ႕တဲ့ေနရသူအျဖစ္ လူ႔အသိုင္း
အဝိုင္း၌ အားငယ္ေနရပါသည္။ လူ႔အဖြဲ႕အစည္း၌ မဝင္ဆံ့ျဖစ္ေနရပါသည္။

ထိုသူသည္ သူကိုယ္တိုင္ စာမဖတ္တတ္ေၾကာင္း၊ စာမေရးတတ္ေၾကာင္းကို လူအမ်ားမသိေအာင္ႀကိဳးစား၍ ဖံုးကြယ္ထားတတ္ပါသည္။ စာတတ္သေယာင္ေယာင္ေဆာင္၍ ေနရပါသည္။ အမွန္တကယ္အားျဖင့္ စာမတတ္ပါ။ စာမတတ္သူ ရြက္ပုန္းသီးပမာ ေနထိုင္ဆက္ဆံခံေနရပါသည္။ ထိုသူသည္ မိမိစာမတတ္ျခင္း ကိုလည္း ရွက္တတ္ေနပါသည္။

သို႔ေသာ္ စာတတ္ေအာင္ အသက္အရြယ္အရ စာသြားမသင္ရဲပါ။ စာသင္ရမွာကိုပင္ ေၾကာက္ရြံ႕ေနပါသည္။ မရွက္ရမည္ကို ရွက္၍၊ မေၾကာက္ရြံ႕ရမည္ကို ေၾကာက္ရြံ႕ေနျခင္းသာ ျဖစ္ပါသည္။ထို႔ေၾကာင့္ စာမတတ္သူ မ်ားကို ထိုအရွက္၊ အေၾကာက္တို႔မွ ႐ုန္းထြက္ လာႏိုင္ေအာင္ “စာတတ္ေျမာက္ေရးလႈပ္ရွားမႈ” (

LITERACY CAMPAING)   ျဖင့္ စာမတတ္သူမ်ားကို ေကာင္းစြာခ်ဥ္းကပ္ရပါသည္။ 

ညအိပ်ရာဝင် ခြေဆေးခြင်းအကျိုး

 

ညအိပ်ရာဝင်ချိန် ခြေထောက်ဆေးခြင်းဖြင့် မျက်စိကြည်ခြင်း၊ အတွင်းတိမ်ဖြစ်ခြင်းမှ ကာကွယ်နိုင် သည်ဟု ရှေးလူကြီးများပြောကြသည်။ တစ်နေကုန်သွားလာလှုပ်ရှားရင်း ခန္ဓာကိုယ်တွင်းရောက်ရှိလာသော အပူ အခိုးအငွေ့များသည် ညအိပ်ချိန်တွင် အထက်သို့တက်ကြသည်။ အိပ်ပျော်နေရင်းခေါင်းချွေးများထွက်ခြင်း၊ သွားရည်ကျခြင်း၊ အစာမစားဘဲ ပါးစပ်မှဝါးခြင်း၊ သွားကျိတ်ခြင်း၊ ကယောက်က တမ်းပြောခြင်းများ သည်လေပူအထက်သို့တက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ရသည်။