လူရယ်လို့ မဖြစ်လာခင် လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်သန်းပေါင်းများစွာတုန်းက ကမ္ဘာပေါ်မှာ စားစရာရှားပါးတဲ့ ကပ်ကြီးတွေ ဖြစ်ခဲ့တယ်လို့ ယူဆကြပါတယ်။ အဲဒီတုန်းက တိရစ္ဆာန်မျိုးစုံ သေကြေပျက်စီးကြရာမှာ အစားအစာရှားပါးမှုကိုခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ မျိုးရိုးဗီဇရှိတဲ့ သတ္တဝါအချို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ပြီး အဲဒီသတ္တဝါတွေထဲက အချို့ ကနေ အခုခေတ်လူတွေ ဆင်းသက်ပေါက်ပွားလာတယ်လို့ဆိုပါတယ်။ အစား အစာ ရှားပါးမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ နည်းလမ်းကတော့ စားလိုက်တဲ့ထဲက လက် ငင်းမလိုအပ်သေးတဲ့ အာဟာရဓာတ်တွေကို အဆီအဖြစ်ပြောင်းလဲပြီး ခန္ဓာ ကိုယ်ထဲမှာ စုဆောင်းထားတာပါ။
စားစရာမရှိတော့တဲ့ အချိန်တွေမှာ ခန္ဓာ ကိုယ်က သိုလှောင်ထားတဲ့ အဲဒီအဆီတွေကို အသက်ဆက်နိုင်လောက်ရုံ အတိုင်းအတာနဲ့ နည်းနည်းချင်းတဖြည်းဖြည်း ထုတ်သုံးပါတယ်။ နောက်ပြီး အာဟာရဓာတ် များများပေးနိုင်တဲ့ ဥပမာ ချိုတဲ့အစား အစာတွေကိုကြိုက်တတ် တဲ့စိတ်၊ လိုတာထက်ပိုပြီး နင်းကန်စားသောက်ချင်တဲ့ စိတ်တွေလည်း ပေါ်ပေါက်လာပါတယ်။ အဲဒီလို စိတ်မျိုးမရှိတဲ့ သတ္တဝါတွေက အစားအစာ ပေါများတုန်းမှာ သိပ်မစားထားတော့ အစားအစာ ရှားပါးတဲ့ ကာလနဲ့ ကြုံရတဲ့အခါ ငတ်မွတ်မှုကို ကြာကြာမခံနိုင်ဘူး။ အာဟာရဓာတ် များများပေးတဲ့ အစားအစာတွေကိုလည်း ကြိုက်တတ်တယ်၊ လိုတာထက်ပိုပြီး နင်းကန်စားတတ်တဲ့ အကျင့်လည်း ရှိတယ် ဆိုတဲ့သတ္တဝါတွေကတော့ငတ်တဲ့ အခါပိုပြီးခံနိုင်ရည်ရှိတယ်လို့ဆိုပါတယ်။
