ရာဇ၀င္ထဲမွာ ေမာင့္ကို ထားရစ္ခဲ့

 နင့္အျပံဳးေၾကာင့္ ငါ့ကိုယ္ငါ ရွက္သြားတယ္ဆိုရင္ နင္အံ့ၾသမိမလားမသိဘူး။ တကယ္ကို ငါရွက္သြားတယ္။ အမွန္က ႏွစ္ႏွစ္ေတာင္ ၾကာခဲ့ျပီပဲ။ ဒီေလာက္ၾကာမွေတာ့ တစ္ဖက္က ေျပာင္းလဲတဲ့ အေျခအေနကို လိုက္ျပီး ငါ့ဘက္ကလဲ ေျပာင္းလဲသင့္တာေပါ့။ အနည္းဆံုးဟာ.. နင္ျပံဳးျပလိုက္တဲ့ အျပံဳးမ်ိဳးေလးကိုေတာ့ ငါတံု႔ျပန္ႏိုင္ဖို႔ သင့္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ နင္ျပံဳးသလို ငါမျပံဳးတတ္ဘူး။ ဒီအတြက္ ငါ့ကိုယ္ငါ ရွက္တယ္။


  နင့္အျပံဳးမွာ ငါ.. ဘာအရိပ္အေယာင္ကိုမွ မေတြ႔လိုက္ဘူး။

သံေယာဇဥ္ အရိပ္အေယာင္ကိုလည္း မျမင္၊ ၾကင္နာရိပ္ဆိုတာလည္း မေတြ႔၊ တမ္းတတဲ့ အေနအထားမ်ိဳးလည္း မရွိ၊ လြမ္းရိပ္ဆိုေတာ့ ေ၀းေရာ။

ေနရာလြတ္ ရွိပါတယ္

လူတစ္ေယာက္ ကိုယ့္ကို ဂရုမစိုက္တာကို စိတ္ပင္ပန္းခံမေနပါနဲ ့။ ပတ္၀န္းက်င္မွာရွိတဲ့ အျခားသူေတြရဲ့ ဂရုစိုက္မွုကို သင္ လက္လြတ္သြားပါလိမ့္မယ္။ အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခုကို စိတ္အရမ္းနွစ္ထားလိုက္မိတဲ့ အခါ က်န္အရာေတြကို ဆုံးျဖတ္နိုင္မွု အားနည္းသြားတတ္ပါတယ္။

ခံစားခ်က္တစ္ခုေၾကာင့္ အလုပ္တစ္ခု ျဖစ္မလာနိုင္ပါဘူး။ လုပ္ေနတဲ့ အလုပ္သာ ဆုံးရွုံးသြားနိုင္တဲ့ အေျခေနပါ။ သို ့ေသာ္ အလုပ္လုပ္ရင္းနဲ ့ ေပ်ာ္ေမြ ့လာတဲ့ ခံစားခ်က္ကိုေတာ့ ရနိုင္ပါတယ္။ ဒီခံစားခ်က္ သာ အေပါင္းလကၡဏာ ေဆာင္ပါတယ္။ မြန္းက်ပ္ေနတဲ့စိတ္ကို ဦးတည္ခ်က္ ေျပာင္းေပးလိုက္တဲ့ သေဘာေပါ့။

ကိုယ္ခ်င္းစာနိုင္ၾကပါေစ

မိဘဆင္းရဲ လို ့သာသမီးဆင္းရဲတာအျပစ္မွ မဟုတ္တာ
ပလပ္စတစ္ေကာက္ျပီ သူဝမ္းစာအတြက္သူရွာ
စားတာပါ အထင္ေသးတဲ့ မ်က္လုံးေတြ နဲ ့မၾကည့္ပ့ါနဲ ့-------


အထင္ေသးစရာမွမဟုတ္တာ ေနာက္တခါ သူကို
ငို ေအာင္ထပ္မလုပ္ၾကပါနဲ ့သူလဲ လူသားထဲကလူတေယာက္ပါ ---

ခ်မ္းသာတဲ ့သူတိုင္းလဲ လူမဆန္တတ္ျကသလို
ဆင္းရဲတဲ့သူတိုင္းလည္းေအာက္တန္းမက်ပါဘူး

ေခတ္ပ်က္

“အၿမီး”က်က္ေတာ့
အၿမီးကို စားၾကတယ္
အၿမီးစားၿပီးေတာ့
ႀကီးပြားေနတဲ့လူေတြ ရွိတယ္။

“ေခါင္း”က်က္ေတာ့
ေခါင္းကိုစားတယ္
ေခါင္းစားၿပီးေတာ့
ေကာင္းစားေနတဲ့ လူေတြလည္းရွိတယ္။

ဆြမ္းခံရင္း ငွက္သင့္

အမတန်ပူပြင်လှစွာသော နွေရာသီ၏ တစ်နေ့တာအပူချိန်ဖြစ်သော မွန်းတည့်ချိန်၌ နွေတံလျှပ်တို့ တငွေ့ငွေ့တက်နေသည်။ အပူနှစ်ခုကြာမှာ မောဟိုက်ရမှန်တောင် မသိနိုင်ပဲ လိုရာခရီးကို တရွေ့ရွေ့ သွားနေသူ တစ်ဦးကို မည်သူမှ သတိမထားမိကြပါ။

ဦးကျော်အေးသည် မြန်မာနိုင်ငံအလယ်ပိုင်း မုံရွာမြို့နယ်ရှိ တောရွာလေး တစ်ရွာမှ တောင်သူတစ်ဦးပင် အသားညိုညို မျက်နှာလေးထောင့် အရပ်က မနိမ့်မမြင့်ဆိုတော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်အချိုးစား ခပ်ကျကျပင်။ တစ်ရွာတည်နေ ဒေါ်မှုံနဲ့ အိမ်ထောင်ကျလို့ သားသမီး သုံးယောက်ထွန်းကားခဲ့သည်။ သားသမီးက များတော့ မိရိုးဖလာတောင်သူအလုပ်ဖြင့် မလောက်မငဖြစ်ခြင်းနေသည်။

ဇနီးကလည် တတိယမြောက်သားလေးဖိုးချမ်းကိုယ်မွေးပြီးတော့ မီးယပ်ဝမ်းဖြစ် လို့ အိပ်ယာထဲ အိပ်ယာ

ပေါ် ဘုံးဘုံးလဲလေးပြီး။ အကြီးဆုံးသားက အိမ်ထောင်ကျနေ၍ အားကိုးမရပြီး သမီးအလတ် ကျတော့ စီးပွားရေးမပြေလည်တာနဲ့ ၆တန်းလောက်နဲ့ပင် ကျောင်းကနှုတ်ပြီး ရွာမှာ မြေပဲပေါ်ချိန် မြေပဲ အငှား လိုက်နှုတ် ခိုင်ထာရးသည်။ သားအငယ်ကျတော့ ကျောင်းတက်နေတုန် ။ အငယ်ကောင်လေးက မောင်နှမ

 တွေထဲမှာ ဉာဏ်အကောင်းဆုံးဖြစ်၍ ဦးကျော်အေးမှ ကျောင်းဆက်ထားလိုသည် မိမိလို စိတ်ပင် ပမ်း လူပင်ပမ်း ဆင်းရဲစွာနဲ့အသက်မွေးရမည်ကို မလိုပေ။

ဖောင်စီးရင်း ရေငတ်ကြသူများ

၁

တကယ်တော့ အားလုံးဟာ စနစ်တစ်ခုကြောင့် မိမိတို့ရဲ့ချစ်ခင်တွယ်တာ လှသော   မွေး ရပ်နိုင်ငံနဲ့ မိဘညီ အစ်မောင်နှမ ဆွေမျိုး သားချင်တွေကို ချစ်ပါလျှက်နဲ့ ပစ်ခွာ ထား၍ အဝေးတမြေသို့ အသက်ဖက်နဲ့ထုပ်ပြီး ထွက်လာရတဲ့သူတွေပါ။

တိုင်းတပါး၌ ဘယ်အချိန်မှာများ ဘယ်သူကများ သက်လို့ပဲ သေမှာလာ မိမိအလုပ် လုပ်ရာ လုပ်ငန်းခွင် ထဲမှာပဲ အလုပ်လုပ် ရင်  သေမယ်လာဆိုတာ  မသိရပဲ အမိမြေ က မိသားစုစားဝတ်နေရေး အခက်ခဲတွေ ကို ဖြေရှင်းနေရင် သေမည့်နေ့ကို စောင့်နေ   ရတဲ့သူတွေပါပဲ။

ထိုင်းနိုင်ငံကို နည်းလမ်းပေါင်းစုံနဲ့ ရောက်လာကြသူတွေဟာ နေရပ်ပေါင်းစုံ လူမျိုးပေါင်းစုံစွာနဲ့ ဘာသာ စကားမတူ နေရပ်မတူကြသောလည် အားလုံး ရဲ့ရင်ထဲမှာ တူညီတဲ့ ဘုံရည်ရွယ်ချက်ကတော့ အမိမြန်မာ နိုင်ငံ က ကျန်ရှိနေ တဲ့ မိသားစုတွေ နေ့စဉ်အသက် ဆက်နိုင်ရင် မသေထမင်း မသေဟင်းလေး စားနိုင်

မို့နဲ့ မိမိ တို့တွေ အနာဂတ်ကာလတစ်ခုမှာ လူတန်းစေ့ နေနိုင်ရေ စတဲ့တူညီတဲ့ ရည်ရွယ် ချက်တွေ နဲ့စွန့်စွန့်စာစာနဲ့ လာရောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်ကြရသူတွေပါ။

၂

နံနက်အာရုဏ်တက်နဲ့အတူ နိုးထလာတဲ့ မြို့ကလေးဟာ ပိုမိုစည်ကားလာပေ သည် ။အလုပ်သွားအလုပ်ပြန် များဖြင့် ပျားပန်းခက် သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပါတော့သည်.. ထို့အတူ လူမစည်ကာသင့်တဲ့ အရပ်ထဲမှာ ဆေးရုံး ဆိုတာလည် တစ်ခုအပါဝင်ပါပဲ   ဒါပေမယ့်......

ပြိတ္တာတို့၏ အကျွတ်အလွတ်ပွဲ (ပေတ ဥဒ္ဒိဿဒါန)

မင်းကွန်း တိပိဋက ဆရာတော်ကြီး ဦးဆောင်ကျင်းပသော ပြိတ္တာတို့၏ အကျွတ် အလွတ်ပွဲ (ပေတ ဥဒ ္ဒိဿ ဒါန)ကို ဗန်းမော်ဆရာတော်ကြီးကိုယ်တိုင် ပါဝင်ဖူးသည်။ ထို့ အပြင် ယခု ပျံလွန်တော်မူသွား ကြပြီဖြစ်သော တိပိဋက ဆရာတော်များနှင့် ဆရာ တော်ကြီး အတော်များများ ကြွရောက် ချီးမြှင့် ကြကြောင်းလည်း မိန့်ကြားသည်။


          အကျွတ်အလွတ်ပွဲပြုလုပ်သော ကာလမှာ သီတင်းကျွတ် လပြည့်ကျော်တစ်ရက်၊ နံနက် ခုနစ်နာရီ တွင် နှစ်စဉ် အချိန်မပြောင်းဘဲ တိတိကျကျ ပြုလုပ်သည်။ ထိုအကျွတ် အလွတ်ပွဲကို ဦးဆောင်ကြသော လူပုဂ္ဂိုလ် များမှာ သံမဏိ ဦးမောင်မောင်နှင့် နိုင်ငံ့ဂုဏ် ရည် ဦးသူတို့က ဦးဆောင်ကြသည်။ ကြံတော သုသာန် ၌ ပင် ပေတဥဒ္ဒိဿဒါန(တစ္ဆေစာ)ကို အိုးကြီးအိုးငယ်တွေနှင့် ချက်ပြုတ်ကြသည်။